Esta modificación tiene por objeto corregir la imposición de costas en la jurisdicción contencioso-administrativa en todo caso cuando la parte demandante sea personal funcionario al servicio de las Administraciones Públicas y presente la
demanda para la defensa de sus derechos laborales. Hasta el año 2011, las costas en el orden contencioso-administrativo se regulaban por el criterio de la mala fe o temeridad; de manera que únicamente se imponían costas a la parte que se
consideraba que había actuado en el litigio de esa manera.
A partir de ese año se introdujo el criterio de vencimiento objetivo, de modo que las costas procesales pasarían a imponerse a la parte que hubiera visto rechazadas todas sus pretensiones (salvo que el tribunal apreciara serias dudas de
hecho o de derecho en el asunto). Sin embargo, esta forma de actuar, en el caso del personal funcionario demandante en la defensa de sus derechos laborales es injusta y provoca un agravio comparativo con el resto de empleados públicos, tanto
personal laboral como eventual al servicio de las Administraciones Públicas, que deben recurrir a la jurisdicción de lo social. En esta jurisdicción no existe un criterio objetivo para la imposición de costas y, además, los trabajadores y
trabajadoras tienen reconocido el derecho a la justicia gratuita. Con la redacción anterior del artículo 139, los efectos negativos de esta situación se limitaban, al menos en parte, pues establecía que 'La imposición de costas podrá ser a la
totalidad, a una parte de las mismas o hasta un importe máximo'. En la práctica, y con base en este precepto, los Tribunales suelen condenar en costas, objetivamente conforme al criterio legal introducido en 2011, pero estableciendo una cifra
máxima para su imposición, cifra que además suele ser muy inferior a la que supondría según las normas rectoras de los Colegios de Abogados en materia de regulación de las correspondientes minutas por su actuación profesional.
Con la redacción dada por el Real Decreto-ley 6/2023, de 19 de diciembre, se suprime esta posibilidad, salvo en materia de recursos, por lo que se aplicarán los criterios generales en materia de costas y su valoración en la Ley de
Enjuiciamiento Civil, pudiendo llegar a encontrarnos con que, en los juicios que el personal funcionario deba interponer en defensa de sus derechos laborales, podría enfrentarse, en caso de perder el juicio, a tener que abonar minutas, por la
actuación profesional de los servicios jurídicos del Estado o de las Administraciones Públicas correspondientes, de miles de euros, quedano no ya limitado, sino suprimido definitivamente el derecho a la tutela judicial efectiva.
Esta emenda pretende corrixir a imposición de custas na orde contencioso administrativa en todo caso cando a parte demandante é persoal funcionario ao servizo das Administracións Públicas e presenta a demanda para a defensa dos seus dereitos
laborais. Ata o ano 2011 as custas na orde contencioso administrativa regulábanse polo criterio de mala fe ou temeridade; de forma que unicamente se impuñan as custas á parte que se considerara que tiña actuado no litixio desa forma.
A partir dese ano introduciuse o criterio de vencemento obxectivo, de xeito que se lle imporían as custas procesuais á parte que vira rexeitadas todas as súas pretensións (salvo que o tribunal aprecie serias dúbidas de feito ou de dereito no
asunto). Porén, esta forma de actuar, no caso de demandantes persoal funcionario para defender os seus dereitos laborais é inxusto e provoca un agravio comparativo co resto de empregados públicos, tanto persoal laboral como eventual ao servizo das
Administracións Públicas, que deben acudir á orde social. Nesta orde non existe un criterio de vencemento obxectivo de condena en custas e, ademais, os traballadores e traballadoras teñen recoñecido o dereito á xustiza gratuíta. Coa redacción
anterior do artigo 139 os efectos negativos desta situación limitábanse, polo menos en parte, pois estabelecía que 'A imposición de custas poderá ser a totalidade, a unha parte destas ou ata unha cifra máxima.' Na práctica, e en base a este
precepto, os Tribunais adoitan a condenar en custas, de forma obxectiva conforme o criterio legal introducido no 2011, pero establecendo unha cifra máxima para a súa imposición, cifra que tamén habitualmente
era moi inferior á que suporía conforme as normas orientadoras dos Colexios de Avogados/as en materia de regulación das correspondentes minutas pola súa actuación profesional.
Coa redacción dada polo Real Decreto-ley 6/2023, de 19 de diciembre suprímese, salvo en materia de recursos, esa posibilidade, polo que se aplicarán os criterios xerais en materia de custas e a súa taxación na Lei de Axuizamento Civil,
podendo chegar a atoparnos que, nos preitos que deba interpor o persoal funcionario en defensa dos seus dereitos laborais poderían enfrontarse, no caso de perder o xuízo, a ter que abonar minutas, pola actuación profesional dos servizos xurídicos do
Estado ou das correspondentes Administracións Públicas, de miles de euros, xa non limitando o dereito á tutela xudicial efectiva senón suprimíndoo definitivamente.